İlk maaşımla kredi kartı aldım. Şimdi asgari ödemeyi bile zor yetiştiriyorum.

Bankadan gelen her mesajda midem kasılıyor. Açmadan siliyorum.

Üçüncü ilişkim de altıncı ayda bitti. Sorun bende mi, artık bilmiyorum.

Ailem "bu sene de olmazsa ne olacak" demiyor ama yüzlerinden okuyorum.

Bayramda hangi eve gideceğimi hesaplamak bana düştü.

Yeni biriyle tanışınca güvenemiyorum. Onun yaptığını herkesten bekliyorum.

Kendi hayatımı kurmaya çalışıyorum ama her güzel günümde evdekileri düşünüp suçlu hissediyorum.

Ailenin ilk üniversiteli çocuğuyum. Kaldığım her ders hepsinin emeğini boşa çıkarıyor gibi.

Herkes bir yöne gidiyor, ben olduğum yerde sayıyorum.

Bir yerde bir şeyi yanlış yapıyormuşum gibi hissediyorum. Ama ne olduğunu bilmiyorum.

Yeni arkadaş edinmek yirmili yaşlarda bu kadar zor olmamalıydı.

Ailemle konuşmadan önce ne diyeceğimi prova ediyorum. Her seferinde yine susuyorum.

Referansım vardı, yine de olmadı. En çok o koydu.

Not ortalamam iyi ama içim boş. Başarılı görünmek yetmiyormuş.

Herkes ilk işinde zorlanır diyorlar. Ama benimki zorlanmak değildi.